wat is octrooirecht?

Het octrooirecht is een subjectief recht dat een nieuw product of een nieuwe technologie beschermt. Het is een recht dat exclusief is toegekend aan de uitvinder of aanvrager van een octrooi en het geeft deze de bevoegheid anderen te verbieden zijn uitvinding na te maken of te gebruiken. Het octrooirecht geeft de houder ervan het recht anderen iets te verbieden, daarmee is het octrooirecht dus ook een verbodsrecht.

De overheid verleent octrooirechten en geeft de uitvinder daarmee de mogelijkheid om op te treden tegen ongeoorloofd gebruik van zijn vinding door derden.

octrooirecht en innovatie

Een octrooirecht is een belangrijk middel om concurrenten voor te blijven, zowel in technologisch als economisch opzicht. Als gevolg van het verlenen van octrooirechten en de bescherming die ze bieden, creëert de overheid voldoende ruimte om technische vooruitgang te boeken. De overheid ondersteunt door het verlenen van octrooirechten een gunstig klimaat voor innovatie.

Zonder octrooirechten zou innovatie in een trager tempo verlopen omdat veel bedrijven zonder die bescherming minder geneigd zullen zin om in nieuwe technologie en onderzoek te investeren. Ze kunnen het risico niet nemen dat hun onderzoeksresultaten door concurrenten kan worden gekopieerd zonder daar iets tegen te kunnen doen. Met een octrooirecht zijn hun onderzoeksresultaten beter beschermd.

beperkingen van het octrooirecht

Het octrooirecht kent een aantal beperkingen:
  • De geldigheidsduur van een octrooirecht is aan een maximum gebonden. Na twintig jaar verloopt het octrooi en is de technologie die het octrooi beschermt voor iedereen vrij toepasbaar.

  • De huidige octrooirechten die op basis van de Rijkoctrooiwet 1995 worden verleend, zijn zogenaamde registratieoctrooien. Dat wil zeggen dat er geen toetsing van de vinding plaatsvindt en dat na de octrooiverlening kan blijken dat het octrooirecht op onjuiste gronden is verleend.

    De beperking op deze octrooirechten ligt dus in de onzekerheid die het verkregen octrooirecht met zich brengt.

  • Een andere beperking is die op het octrooieren van 'software'. Dat is in Europa niet mogelijk, in de Verenigde Staten wèl. Probleem is dat in Europa de beperking geldt voor de software als zelfstandig product. Is de sotware gebonden aan een technische toepassing, maakt het daar deel van uit, dan is de software weer wel octrooieerbaar.

    In de Verenigde Staten ligt het probleem anders. Daar verleent de overheid wel een octrooirecht op software maar dat kan inhouden dat er octrooi verleend wordt op software die al in gebruik is in reeds ontwikkelde producten.

    In principe zou dat leiden tot inbreuk op het octrooi. De discussie is nog volop aan de gang.

geschiedenis van het octrooirecht

Harmonisatie van octrooirecht is een trend die op dit moment de norm is. De overeenkomsten in het kader van TRIPS's en NAFTA zijn hier de meest bekende voorbeelden van.

De geschiedenis van het octrooirecht is lang. De eerste octrooiwetgeving ontstond in Italië. Het staat bekend als het Octrooistatuut van Venetië dat in 1474 werd afgekondigd.

Hieronder een beknopte chronologische opsomming van het ontstaan van octrooirecht in de wereld:

Octrooistatuut Venetië 1474
Engelse octrooiwet 1624
Amerikaanse octrooiwet 1790
Franse octrooiwet 1791
Russiche octrooiwet 1815
Italiaanse octrooiwet 1867
In Duitsland wordt een octrooiwetgeving aanvaard in alle 'Länder'. 1877
Japan aanvaardt een Monopolie wetgeving die de basis is voor octrooibescherming. 1985
Nederlandse octrooiwet 1910
Oprichting van de World Intellectual Property Organization 1967
Europees Octrooi Verdrag 1973
tweede Nederlandse octrooiwet 1995