fotovoltaïsche zonnecellen

deel van een zonnepaneel met fotovoltaische cellen
Een fotovoltaïsche zonnecel zet zonlicht om in elektronen die via metaalcontacten op de zonnecel elektrische energie kunnen genereren. Een zonnecel produceert electrische energie zolang er licht op valt. Het rendement van een zonnecel is afhankelijk van het materiaal waarvan hij gemaakt is. De huidige generatie zonnecellen leveren een gelijkspanning van ongeveer 0.5 Volt per cm² celoppervlakte. Dit komt overeen met een gelijkstroom van 30mA bij volle zon.

Silicium (Si) is meestal de grondstof voor het vervaardigen van fotovoltaïsche zonnecellen. Silicium is een zogenaamde halfgeleider en wordt uit zand gewonnen (SiO2). De drie belangrijkset soorten zonnecellen zijn: monokristallijne zonnecellen, multikristallijne zonnecellen, en amorfe zonnecellen.

De verschillen bestaan uit de ordening van de siliciumatomen in de zonnecellen. De mono- en multikristallijne cellen hebben een kristalstructuur en leveren meer energie dan amorfe siliciumcellen. Deze hebben geen kristalstructuur en worden gemaakt door opdamping (o.a. door plasmadepositie).

Zonnecellen worden meestal in panelen gebruikt zodat de individuele zonnecellen in serie geschakeld samen een hogere electriciteitsopbrengst kunnen geven.

fotovoltaïsche zonnecellen in de octrooiliteratuur

Fotovoltaïsche zonnecellen zijn in de IPC gerangschikt onder de octrooiklassen H01L31/02 tot en met H01L31/078. Deze octrooiklassen bevatten de halfgeleiders waarin ook fotovoltaïsche zonnecellen thuishoren. Met behulp van de octrooiklasse H02N6 ('generators in which light radiation is directly converted into electrical energy') is een vrij nauwkeurig resultaat in de databank van Espacenet te verkrijgen.